Een nieuwe lente, een oud geluid

een liever niet geschreven gedicht …

De oorlog in Oekraïne is al bijna twee maanden bezig en de bevolking (binnen en buiten het land) heeft hiervan veel te lijden. Europa en de VS reageerden direct geschokt en eensgezind. De burgers leven mee met spontane opvang en overige hulpacties en van overheidswege zijn er allerlei maatregelen ter beïnvloeding genomen. Hoe ‘begon’ het ook alweer in februari en met wie en welk soort denken hebben we te maken? Die vraag verlangde van mij wat reflectie en ten slotte, zoals wel vaker, een gedicht. De enorme hoeveelheid cynisme die ik aantrof paste niet in één gedicht, dus bevat bijgevoegd schrijfsel slechts een selectie. Uiteraard is het ook niet compleet qua geschiedschrijving en duiding. Zie het maar als een onvoltooide zucht van verbazing en zorg.

Gedicht Een nieuwe lente, een oud geluid

Video Een nieuwe lente, een oud geluid

Een toelichting: hebzucht en denken in termen van macht en grondstoffen zijn niet alleen van nu en zijn niet voorbehouden aan Russische despoten. Dat stemme, met alle terechte verontwaardiging over wat er nu concreet gebeurt, extra bezorgd, zelfkritisch en waakzaam. Het Goede Doel zong ooit weemoedig: “Vriendschap is een droom, een pakketje schroot met een dun laagje chroom”. Deze particuliere uitspraak met zo’n bittere kern maak ik niet tot de mijne. Toch geldt het beeld in bredere zin, denk ik, zeker voor “Beschaving”. Maar hoewel ik moeilijk kan geloven dat alles vanzelf goed gaat of komt, vind ik ook dat we niet de witte vlag moeten hijsen voor cynisme en fatalisme. Laten we vooral blijven proberen dat belangrijke “laagje” steeds dikker en uiteindelijk ondoordringbaar maken. Het rechtstreeks uitspreken van die boodschap paste echter ook niet in dit gedicht.